دوره 26، شماره 2 - ( 4-1397 )                   جلد 26 شماره 2 صفحات 355-368 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mineral chemistry, paragenesis and geochronological studies of the Hormuz Formation diabase rocks in the salt domes of sothern Iran, Hormozgan Province. www.ijcm.ir. 2018; 26 (2) :355-368
URL: http://ijcm.ir/article-1-1103-fa.html
احمدی‌مقدم پریچهر، مرتضوی محسن، پوستی محمد، احمدی‌پور حمید. بررسی شیمی کانی، همبرزایی و سن‌سنجی سنگ‌های دیابازی گنبدهای نمکی سازند هرمز، جنوب ایران (استان هرمزگان). مجله بلورشناسی و کانی شناسی ایران. 1397; 26 (2) :355-368

URL: http://ijcm.ir/article-1-1103-fa.html


دانشگاه هرمزگان
چکیده:   (36 مشاهده)
سنگ­های دیابازی سازند هرمز، دستخوش انواع فرآیندهای ثانویه دگرسانی و دگرگونی رخساره­ی شیست سبز تا اوایل رخساره­ی آمفیبولیت شده­اند. این سنگ­ها، در نتیجه فرآیند دگرنهادی نفوذی و دگرسانی گرمابی، دگرسان و به دلیل سیال­های آبدار غنی از CO2 و برهم­کنش سنگ-سیال، دگرگون شده­اند. کانی­های فلدسپات، پیروکسن، الیوین، آپاتیت، روتیل، مگنتیت و پیریت، جزء کانی­های ماگمایی اولیه­ی این سنگ­ها و سایر کانی­های موجود در این سنگ­ها، فراورده تبدیل کانی­های اولیه در اثر دگرسانی و دگرگونی گرمایی هستند. فلدسپات­ها به لابرادوریت، آلبیت و ارتوکلاز تفکیک می­شوند. لابرادوریت و آلبیت در دمای کمتر از 700 درجه­ی سانتی­گراد و فشار کمتر از 6 کیلوبار متبلور شده­اند که شرایط دمای باز تبلور آنهاست. ارتوکلاز در 700 درجه­ی سانتی­گراد، 6 کیلوبار و بیش از 1000 درجه­ی سانتی­گراد، بیش از 7 کیلوبار متبلور شده­اند و جزء کانی­های ماگمایی است. کلینوپیروکسن­ها به اوژیت و دیوپسید تفکیک می­شوند که در دمای 1100 تا 1300 درجه سانتی­گراد متبلور شده­ و جزء کانی­های ماگمایی هستند. پیروکسن‌ها نیمه قلیایی تا قلیایی هستند و در محیط بازالت­های تولئیتی درون­صفحه­ای یا بازالت­های کف­اقیانوسی تشکیل شده­اند. پلاژیوکلاز فلدسپات­ها و کلینوپیروکسن­ها شرایط اکسیدان را نشان می­دهند. با توجه به زیرکن­های تجزیه شده­ی دیابازهای گنبد نمکی بند معلم (Ma 4/6 ± 4/539) و گنبد نمکی چمپه (Ma 1/6 ± 5/543)، سن تبلور و تشکیل این سنگ­ها، کامبرین پیشین است. بیشتر این زیرکن­ها، خاستگاه ماگمایی دارند. سن این دیابازها نشان می­دهد که نفوذ آنها همزمان و/یا پس از شروع کافت‌شدگی پیشین زیستی نو تا کامبرین پیشین بخش شمالی صفحه­ی عربستان و رسوب­گذاری سازند هرمز در حوضه­ی خلیج فارس بوده است.     
متن کامل [PDF 4696 kb]   (20 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۷/۴/۱۶ | پذیرش: ۱۳۹۷/۴/۱۶ | انتشار: ۱۳۹۷/۴/۱۶

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله بلورشناسی و کانی شناسی ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Iranian Journal of Crystallography and Mineralogy

Designed & Developed by : Yektaweb